Παρά την φιλότιμη προσπάθεια του Υπουργείου Παιδείας να καθορίσει το ομολογιακό μάθημα των θρησκευτικών σε προαιρετικό δίνοντας το έναυσμα για τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας (που, ωστόσο έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια με την εμφάνιση του πολιτικού γάμου και της πολιτικής ονοματοδοσίας), οι σημερινοί πληβείοι Έλληνες παραμένουν καθηλωμένοι στις «παραδόσεις» και ενστερνίζονται την κάθε άλλο παρά ελεύθερη πράξη θρησκευτικής ονοματοδοσίας, δηλ. τη βάπτιση.
Η τελετή της βαπτίσεως που υιοθέτησε η εκκλησία είναι δάνειο, ένα από τα πολλά δάνεια του χριστιανισμού από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Διαβάζουμε στο βιβλίο «Αρχαίο Ελληνικό Δίκαιο» του Π.Κυριακόπουλου ότι στην αρχαιότητα «η ονομασία του νέου βλαστού (αγοριού ή κοριτσιού) λάμβανε πανηγυρικό χαρακτήρα. Προσκαλούνταν συγγενείς και φίλοι με δώρα και λευκές λαμπάδες, λευκοφορούντες, όπως και οι γονείς. Ενωπίων του ιερέως του Διός του Τελείου που έψαλλε καθιερωμένες ευχές, ο πατέρας αλείφοντας το νεολθέν στο φως του ήλιου τέκνο του με λάδι από ελαίαν μορίαν - δηλαδή προερχόμενο από τις ιερές ελιές της Αθηνάς - το περιέφερε τρεις φορές γύρω από τον βωμό της Εστίας εκφωνώντας το όνομά του και, αφού έριχνε μικρό βόστρυχο από τα μαλλάκια του παιδιού στο εξαγνιστικό και ζωοποιό ιερό πυρ της Εστίας, το «εκκαθάριζε» βαπτίζοντάς το μέσα σε ειδικό αμφορέα που περιείχε χλιαρό νερό φερμένο από την Κρήνη της Καλλιρρόης. Ακολουθούσε εορταστικό γεύμα στο αίθριο της οικίας πλησίον του βωμού του Ερκείου Διός.» Είναι αξιοσημείωτες οι ομοιότητες της αρχαίας τελετής με αυτή που υιοθέτησε ο χριστιανισμός.
Η εκκλησία εξακολούθησε τον πανάρχαιο θεσμό της βάπτισης ανήμπορη να τον ξεριζώσει από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο που εκχριστιανίζεται με πράξεις βίας και με ποτάμια αίματος. Μόνον που τον τροποποιεί στα δικά της μέτρα και σταθμά. Έτσι,
Το όνομα του νέου τέκνου δεν μπορεί να είναι οποιοδήποτε. Η ποιητικότητα των αρχαίων προγόνων μας που ενσαρκώνονταν και στην επινόηση νέων ονομάτων αποτελεί για την εκκλησία πράξη ασέβια προς τον θεό. Το όνομα πρέπει να είναι αυστηρά χριστιανικό, για να προσφωνηθεί στον «ιερό» χώρο του ναού. Βέβαια, στις μέρες μας η απαίτηση αυτή έχει μάλλον ατονίσει, οπότε περισσότερα αρχαιοελληνικά ονόματα (αλλά και δήθεν εορτές αγίων ή οσίων που φέρουν αυτά τα ονόματα, για να γίνουν και αυτά χριστιανικά) βγήκαν στο προσκήνιο.
Οι γονείς και οι νονοί πρέπει να υποβληθούν σε εκείνη την «πολυεπαναλαμβανόμενη αφοριστική απόρριψη κατά τη βάφτιση: «απετάξασο τον σατανά», που δεν είναι άλλος από τον Έλληνα -ειδωλολάτρη. Και πρέπει ν' απαντήσουν 5-6 φορές «απεταξάμην» (Λιλή Ζωγράφου, Αντιγνώση)». Πρέπει, επίσης να απαγγείλουν το «πιστεύω» μαρτυρώντας φανερά και απροκάλυπτα τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, μολονότι αυτό αποτελεί αυστηρό προσωπικό δεδομένο. Αλλά, αφού επέλεξαν θρησκευτική βάπτιση, αυτό δεν έχει και τόση σημασία.
Το νέο τέκνο εισέρχεται στους κόλπους της εκκλησίας και με την προσφώνηση «βαπτίζεται ο δούλος του Θεού» μαρτυρείται η δουλική σχέση του ανθρώπου με τον θεό. Ο θεός είναι συνώνυμος του εβραϊκού προκατόχου του, του Ιαχβέ, του οποίου το ιερό βιβλίο, η Π.Διαθήκη, είναι μέρος του χριστιανισμού που το αποδέχεται πλήρως. Έτσι, ο φόβος του θεού υπήρξε αντικείμενο δουλικής εκμετάλλευσης των αφελών και αγράμματων πιστών από τους προνομοιούχους της εκκλησίας κατά τους σκοταδιστικούς χρόνους του Μεσαίωνα και συνεχίζει να βιώνεται στις μέρες μας με το πρόσχημα της παράδοσης.
Η μητέρα πρέπει να γονατίσει μπροστά στον νονό ή στη νονά, προκειμένου να παραλάβει πίσω το παιδί της. Ο νονός είναι για την εκκλησία ο «πνευματικός» πατέρας του παιδιού, αυτός που του έδωσε το όνομα, αλλά και μεσολάβησε, για να εισέλθει στην χριστιανική ομάδα και να αποκτήσει την «χάρη του θεού» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό). Έτσι, το παιδί, σ' αυτό το θέατρο της υποκρισίας, αφήνεται να εννοηθεί ότι ανήκει πλέον στην εκκλησία και η μητέρα πρέπει να παρακαλέσει (γονατίζοντας τρεις φορές μπροστά στον νονό), για να το ξαναπάρει.
Αντίθετα μ' αυτήν την μεσαιωνική τελετή, υπάρχει η εναλλακτική της πολιτικής ονοματοδοσίας. Η εφαρμογή της είναι αποτέλεσμα της παρουσίας αλλοδαπών στην χώρα μας, οι οποίοι είναι συνήθως αλλόθρησκοι και τα παιδιά τους πρέπει με κάποιον τρόπο να αποκτήσουν όνομα. Η ληξιαρχική πράξης ονοματοδοσίας είναι προαιρετική, αλλά αμετάκλητη από τη στιγμή που διενεργηθεί. Είναι ως διαδικασία ανάλογη μ' εκείνη του πολιτικού γάμου, έγκυρη και νόμιμη.
Αλλά, όπως είπα και προηγουμένως, υπάρχει μεταξύ των περισσοτέρων Ελλήνων η πεποίθηση ότι η βάπτιση είναι απαραίτητη ως πράξη ονοματοδοσίας (και μόνον αυτή, μάλιστα). Γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Μήπως κάποιοι νομίζουν ότι διατηρώντας τις θρησκευτικές παραδόσεις δεν χάνεται και η πολιτισμική μας ταυτότητα; Αυτό είναι γεγονός ανιστόρητο και αποτέλεσμα καθαρής παραπλάνησης.
Βέβαια, υπάρχουν και όλοι εκείνοι που τηρούν τις παραδόσεις από συνήθεια, γιατί «έτσι έχουν μάθει απ' τους γονείς και τους παππούδες τους». Αυτό θυμίζει εκείνη τη γνωστή κατάσταση που λέει ότι «εγώ κατάγομαι από οικογένεια δεξιών και ψηφίζω πάντοτε τους δεξιούς». Γιατί, αν το ανάγουμε στην πολιτική μάς φαίνεται τόσο κουτό να ψηφίζουμε ό,τι και ο παππούς μας, και να μην αποφασίζουμε μόνοι μας; Είναι κουτό στην περίπτωση της πολιτικής, αλλά της θρησκείας όχι; Βέβαια, η ψηφοφορία είναι μυστική, ενώ αν δεν γίνει η βάπτιση, τι θα πει ο παππούς και η γιαγιά, η μάνα και ο πατέρας, οι συγγενείς και το σόι; Θ' απομείνει το παιδί αβάπτιστο και απόκληρο της κοινωνίας; Για να μην τους δυσαρεστήσουμε, λοιπόν, τηρούμε παραδόσεις ανούσιες;
Θα πρέπει να αναρωτηθούμε, αν υπάρχει κάποιο νόημα στη βάπτιση. Αν σε μία προοδευτική κοινωνία, μπορούμε να δηλώνουμε εκ των προτέρων το θρήσκευμα του παιδιού μας, χωρίς εκείνο να έχει αποκτήσει αντίληψη των πραγμάτων και ν' αποφασίζουμε εμείς γι' αυτό; Αν εμείς οι ίδιοι που μπαίνουμε στον κόπο και συμμετέχουμε σε μια τέτοια τελετή, απαγγέλοντας το «πιστεύω» δημόσια, εννοούμε στ' αλήθεια ό,τι λέμε ή υποκρινόμαστε για τους τύπους; Μάλλον δεν εννοούμε τίποτα απ' όλα αυτά. Το φανερώνει ο τρόπος ζωής μας που διαφέρει ριζικά απ' ό,τι προτείνει η θρησκεία. Όπως είπε ο Λασκαράτος (και η εκκλησία τον αφόρισε - κακό που του έκανε!), ο χριστιανισμός είναι θρησκεία της κοιλιάς: ένα σύνολο από έθιμα που γίνονται για να γίνονται, χωρίς πνευματικό νόημα και ουσία.
Η αφαίρεση του θρησκεύματος από τις νέες ταυτότητες ήταν επιταγή της Ε.Ε. και επικράτησε παρά τις αντιδράσεις της εκκλησίας. Φώναξαν, απείλησαν, αλλά τελικά σώπασαν ανήμποροι ν' αντιδράσουν στην πρόοδο. Ο πολιτικός γάμος, αν και ξενόφερτος, υιοθετήθηκε όντας τελετή ευκολότερη και λιγότερο δαπανηρή. Αργά ή γρήγορα θα στραφούμε και στην πολιτική ονοματοδοσία και θα θεσπιστεί η πολιτική κηδεία για ανάλογους λόγους. Πότε, όμως, θα καταλάβουμε ότι η πρόοδος δεν έρχεται διατηρώντας μεσσαιωνικές ρίζες και κατάλοιπα, αλλά ζώντας απροκατάληπτα; Είχε δίκιο ο Επίκουρος όταν έλεγε: «Αν έβλεπαν οι άνθρωποι όριο στη δυστυχία τους, θα μπορούσαν με κάποιο τρόπο να αντισταθούν στις προλήψεις και στις απειλές των ιερέων. Μα τώρα δεν υπάρχει κανένας τρόπος, καμμία δύναμη για αντίσταση, γιατί έχουν να φοβούνται τις αιώνιες τιμωρίες, όταν πεθάνουν.»
[Για μία παρόμοια άποψη πάνω στο θέμα διαβάστε εδώ ]
